Η αγαλλίαση, η χαρά και η ευτυχία στα πρόσωπα των ναυτικών όταν συναντούν στεριά μετά απο εβδομάδες, μήνες, ή ακόμα και χρόνια ολόκληρα στα άλμυρα νερά είναι τέτοια, που συχνά δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια.

Ή ακόμα και να μπορεί, πρέπει να είσαι ή ναυτικός ή τέλως πάντων ταξιδιάρικο πουλί, χρόνια μακριά απο τη γη σου, για να μπορείς να σχετιστείς με τα λόγια που θα διαβάσεις.

Ποιητής δεν είμαι, αλλά θα έλεγε κανείς οτι το συναίσθημα αυτό που αποτυπώνεται στο είναι και στα χαμόγελά τους, είναι ένα αφηρημένο αλλά απέραντα δυνατό συναίσθημα οτι βρίσκονται σπίτι τους. Σπίτι.

Εκεί όπου όλα φαίνονται αλλιώς, μυρίζουν αλλιώς, φωτίζονται αλλιώς. Εκεί όπου οι δρόμοι, τα δέντρα, οι άνθρωποι που ούτε καν συμπαθούσαν φαίνονται πλέον οικεία, υπο το πρίσμα των ταξιδιών, των εμπειριών, των καινούριων κόσμων που συναντήσανε, της αφιλόξενης θάλασσας…

Εκεί όπου για λίγο μόνο θα ξεκουραστούν στην αγκαλιά της αγαπημένης τους στεριάς πριν ξαναπάρουν το δρόμο τους. Σπίτι.

Σχόλια

Σχόλια

Recommended Posts

No comment yet, add your voice below!


Add a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *