Τι ψάρια πιάνεις;

«Το σημαντικό στη ζωή είναι «τι ψάρια πιάνεις;». Εγω ας πούμε είμαι καλός στο καμάκι. Τώρα τελευταία έπιασα ένα ροφουδάκι 3 κιλά

Μάνος, ψαροτουφεκάς. Είναι καλός στο καμάκι.

(-Μάνο, αν έχεις και κότερο, πάμε μια βόλτα… )

Μην μεγαλώσεις είναι απάτη!

...Αλλά, αν την πατήσεις και δεν σου αρέσει εκεί που είσαι… βάλε τα sneakers και σου τρέξε! (- Run Forest, Run!)

Αντζελίνα, δουλεύει πολλές ώρες και για να αντέχει κάνει δίαθλο !!!!!!!

(- Άντε και στους Ολυμπιακούς, εσύ μετάλλιο και εμείς κερκίδα!)

Ρόδα είναι και γυρίζει!

«Η ζωή είναι σαν το ποδήλατο. Πότε έχει αναφόρες, πότε κατηφόρες… είτε ανεβαίνεις, είτες κατεβαίνεις, μην ξεχνάς πως ρόδα είναι και γυρίζει

Κατερίνα, ακούραστη ποδηλάτης της ζωής και της Αθήνας. Υποστηρίζει ότι κάνει πετάλ στο χρόνο (!) με το βιβλίο “Το ποδήλατο στην Ελλάδα 1880-2012” από τις εκδόσεις Κέρκυρα.

Όχι ρε παιδιά δεν είμαι ο Jimmy ο Nτουρμάζ

Ο Jimmy περιμένει τη συναυλία.

…τι πράγμα; Όχι ρε παιδιά δεν ειμαι ο Jimmy ο Ντουρμάζ.

– Περιμένω τη συναυλία του Brant Bjork στις 24 του μηνα…

– Ρήγα μην αργείς.. Πάρε το εισητήριό σου. Θα σε περιμένω στην είσοδο.

Με το στανιό πολίτες του κόσμου!

Τουλάχιστον ξέρουν να προσαρμοζονται και περνούν καλά παντού…

Αυτά τα ξαδέρφια πάντως (Ανδρέας και Αποστόλης) δείχνουν να το διασκεδάζουν, έξω από το Royal Academy of Arts του Λονδίνου

Η πατρίδα, μας πετάει (μια ολόκληρη γενιά..) στα σκουπίδια αλλά εμείς την αγαπάμε ακόμα! 

Αυτή η επιστροφή…

Φθινόπωρο στη Μονεμβασιά
Πραγματική απόλαυση ο καφές με θέα το απέραντο γαλάζιο. Σε αποχρώσεις φθινοπωρινες συναντήσαμε την Πηγή στη Μονεμβασιά να πίνει το καφεδάκι της.
– το δράμα ειναι όταν γυρίζεις στην Αθήνα. Άγχος, στρες, παχυσαρκία..
Φιλια στους φίλους μου και ιδιαίτερα στον … (Εδώ πέφτει μπιπ!!!)

 

«Χρόνια προσμένω τη στεριά να ζαλιστώ…»

Η αγαλλίαση, η χαρά και η ευτυχία στα πρόσωπα των ναυτικών όταν συναντούν στεριά μετά απο εβδομάδες, μήνες, ή ακόμα και χρόνια ολόκληρα στα άλμυρα νερά είναι τέτοια, που συχνά δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια.

Ή ακόμα και να μπορεί, πρέπει να είσαι ή ναυτικός ή τέλως πάντων ταξιδιάρικο πουλί, χρόνια μακριά απο τη γη σου, για να μπορείς να σχετιστείς με τα λόγια που θα διαβάσεις.

Ποιητής δεν είμαι, αλλά θα έλεγε κανείς οτι το συναίσθημα αυτό που αποτυπώνεται στο είναι και στα χαμόγελά τους, είναι ένα αφηρημένο αλλά απέραντα δυνατό συναίσθημα οτι βρίσκονται σπίτι τους. Σπίτι.

Εκεί όπου όλα φαίνονται αλλιώς, μυρίζουν αλλιώς, φωτίζονται αλλιώς. Εκεί όπου οι δρόμοι, τα δέντρα, οι άνθρωποι που ούτε καν συμπαθούσαν φαίνονται πλέον οικεία, υπο το πρίσμα των ταξιδιών, των εμπειριών, των καινούριων κόσμων που συναντήσανε, της αφιλόξενης θάλασσας…

Εκεί όπου για λίγο μόνο θα ξεκουραστούν στην αγκαλιά της αγαπημένης τους στεριάς πριν ξαναπάρουν το δρόμο τους. Σπίτι.

Δύσκολα…

Μη με ρωτήσεις και συ πως βρέθηκα εδώ (στο δρόμο)

– Πως περνάς;
– Δύσκολα.
– Τι θα ήθελες να πεις;
– Φαί…