Όχι ρε παιδιά δεν είμαι ο Jimmy ο Nτουρμάζ

Ο Jimmy περιμένει τη συναυλία.

…τι πράγμα; Όχι ρε παιδιά δεν ειμαι ο Jimmy ο Ντουρμάζ.

– Περιμένω τη συναυλία του Brant Bjork στις 24 του μηνα…

– Ρήγα μην αργείς.. Πάρε το εισητήριό σου. Θα σε περιμένω στην είσοδο.

Με το στανιό πολίτες του κόσμου!

Τουλάχιστον ξέρουν να προσαρμοζονται και περνούν καλά παντού…

Αυτά τα ξαδέρφια πάντως (Ανδρέας και Αποστόλης) δείχνουν να το διασκεδάζουν, έξω από το Royal Academy of Arts του Λονδίνου

Η πατρίδα, μας πετάει (μια ολόκληρη γενιά..) στα σκουπίδια αλλά εμείς την αγαπάμε ακόμα! 

Αυτή η επιστροφή…

Φθινόπωρο στη Μονεμβασιά
Πραγματική απόλαυση ο καφές με θέα το απέραντο γαλάζιο. Σε αποχρώσεις φθινοπωρινες συναντήσαμε την Πηγή στη Μονεμβασιά να πίνει το καφεδάκι της.
– το δράμα ειναι όταν γυρίζεις στην Αθήνα. Άγχος, στρες, παχυσαρκία..
Φιλια στους φίλους μου και ιδιαίτερα στον … (Εδώ πέφτει μπιπ!!!)

 

«Χρόνια προσμένω τη στεριά να ζαλιστώ…»

Η αγαλλίαση, η χαρά και η ευτυχία στα πρόσωπα των ναυτικών όταν συναντούν στεριά μετά απο εβδομάδες, μήνες, ή ακόμα και χρόνια ολόκληρα στα άλμυρα νερά είναι τέτοια, που συχνά δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια.

Ή ακόμα και να μπορεί, πρέπει να είσαι ή ναυτικός ή τέλως πάντων ταξιδιάρικο πουλί, χρόνια μακριά απο τη γη σου, για να μπορείς να σχετιστείς με τα λόγια που θα διαβάσεις.

Ποιητής δεν είμαι, αλλά θα έλεγε κανείς οτι το συναίσθημα αυτό που αποτυπώνεται στο είναι και στα χαμόγελά τους, είναι ένα αφηρημένο αλλά απέραντα δυνατό συναίσθημα οτι βρίσκονται σπίτι τους. Σπίτι.

Εκεί όπου όλα φαίνονται αλλιώς, μυρίζουν αλλιώς, φωτίζονται αλλιώς. Εκεί όπου οι δρόμοι, τα δέντρα, οι άνθρωποι που ούτε καν συμπαθούσαν φαίνονται πλέον οικεία, υπο το πρίσμα των ταξιδιών, των εμπειριών, των καινούριων κόσμων που συναντήσανε, της αφιλόξενης θάλασσας…

Εκεί όπου για λίγο μόνο θα ξεκουραστούν στην αγκαλιά της αγαπημένης τους στεριάς πριν ξαναπάρουν το δρόμο τους. Σπίτι.

Δύσκολα…

Μη με ρωτήσεις και συ πως βρέθηκα εδώ (στο δρόμο)

– Πως περνάς;
– Δύσκολα.
– Τι θα ήθελες να πεις;
– Φαί…